86 - خطبهء يك صد و هفتاد و پنجم : در مذمت ياران . « احمد اللّه على ما قضى من امر ، و قدر من فعل ، و على ابتلائى بكم ايتها الفرقة التي اذا أمرت لم تطع » ( 1 ) إلخ ( ج 2 ، ص 121 ) . اين خطبه را ثقفى در كتاب ( الغارات ، ج 1 ، ص 291 ) نقل كرده است ، ابن ابى الحديد [ ج 1 ، ص 294 ] . 87 - خطبهء يك صد و هشتاد و يكمين : در توحيد . « ما وحده من كيفه و لا حقيقته اصاب من مثله » ( 2 ) إلخ ( ج 2 ، ص 142 ) . شيخ صدوق بخشى از آن را در ( كتاب التوحيد ، ص 24 ) ، شيخ طوسى در ( امالى ، ص 14 ) . به روايت حضرت امام رضا ( ع ) نقل كرده‌اند . همچنين ، بخشى ديگر آن را صدوق در ( كتاب توحيد ، ص 320 تا 324 ) ، شيخ مفيد در كتاب ( الارشاد ، ص 131 ) در صدد پاسخ مولا به دغلب يمانى روايت كرده است و نيز سيد مرتضى علم الهدى قسمتى از اين خطبه را در ( امالى ، ج 1 ، ص 103 ) . از امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام روايت نموده است . 88 - خطبهء يك صد و هشتاد و هشتم : [ در وصف متقين ] . « اما بعد ، فان اللّه سبحانه و تعالى خلق الخلق حين خلقهم غنيا عن طاعتهم » ( 3 ) إلخ ( ج 2 ، ص 185 ) . اين خطبه را شيخ صدوق در ( كتاب امالى ، مجلس 84 ) . روايت كرده است . 89 - كلام يك صد و نود و دوم : [ در اين كلام به فضيلت خويش در پذيرايى امر و نهى خود اشارت دارد ] .

--> ( 1 ) خداى را بر آنچه از امر قضا فرمود و به اندازه هر كار را مقدر فرمود سپاس مى گويم و او را شكر مى گذارم كه مرا به وسيلهء شما در معرض امتحان قرار داد اگر مردمى كه چون فرمانتان دهم پيروى نمى كنيد و چون فرا مى خوانم پاسخم نمى گوييد . ( 2 ) هر كس كه از چگونگى او سخن گويد ، او را به يكتايى نشناخته است و كسى كه او را تمثيل نمايد به حقيقت او نرسيده است . ( 3 ) اما بعد ، خداى سبحان و متعال چون آفريدگان را آفريد ، از طاعت آنان بى نياز و از نافرمانى شان ايمن بود .